Πατριωτικό - Κοινωνικό Κίνημα. Για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ελλάς - Ρωσία Συμμαχία. Греко-русский Альянс

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Τι έκανε ο αείμνηστος πρόεδρος Κίρχνερ και οδήγησε τη χώρα έξω από την κρίση


-​Μετά από έξι χρόνια σκληρής ύφεσης, οι Έλληνες κυβερνώντες οφείλουν να παραδειγματιστούν

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΡΟΣΣΙΟΥ*
Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια από τη στιγμή που ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου από το μακρινό Καστελόριζο, αποφάσισε να εντάξει την Ελλάδα σε μνημονιακό καθεστώς και να παραδώσει ουσιαστικά την εθνική κυριαρχία στους γύπες της διεθνούς τοκογλυφίας.
Έκτοτε ήταν ξεκάθαρο, ότι η χώρα μας θα ακολουθούσε τον ίδιο δρόμο που ακολούθησαν όλες οι χώρες που έπεσαν στα νύχια του παγκόσμιου κερδοσκοπικού κεφαλαίου. Και μια εκ των πολλών χωρών είναι η Αργεντινή, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, μετά από περίπου δεκατέσσερα χρόνια, βγήκε στις αγορές, σύμφωνα με την ισχύουσα φρασεολογία, χωρίς «μαξιλαράκια», όπως στην ελληνική περίπτωση της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Έχει ειπωθεί και γραφεί κατά το πρόσφατο παρελθόν, για τις απίστευτες ομοιότητες, στις δύο περιπτώσεις Ελλάδας και Αργεντινής. Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά: η Αργεντινή μετά την κρίση της περιόδου 2001 – 2002, ακολούθησε διαφορετικό δρόμο για την έξοδο από το τούνελ της κρίσης, σε σχέση με την εμμονική, σε σημείο μάλιστα που δημιουργεί πολλές υποψίες, απόφαση της Ελλάδας να επιμένει να δέχεται τις εντολές και τα «προγράμματα» των εκπροσώπων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Είναι γνωστή η αποστροφή του γνωστού Τζόζεφ Στίγκλιτς, ο οποίος μιλώντας για την υπόθεση της Αργεντινής, είχε πει κάτι που ταιριάζει στην περίπτωση της Ελλάδας: «Κάθε οικονομολόγος που σέβεται το όνομά του θα μπορούσε να προβλέψει ότι οι πολιτικές της λιτότητας, προκαλούν επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας και ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν θα επιτευχθούν».

Κοινές πορείες

Με ποια όμως βήματα και ποιες κινήσεις η Αργεντινή φιγουράρει αυτή τη στιγμή στις πρώτες χώρες στο θέμα της ανάπτυξης αλλά και της παραγωγικότητας σε παγκόσμια, παρακαλώ κλίμακα; Ας δούμε την «κοινή» πορεία των δύο χωρών και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του:
Η Αργεντινή είχε καθιερώσει την ισοτιμία ανάμεσα στο δολάριο και το πέσο, η Ελλάδα έχει αποδεχθεί «πάση θυσία το ευρώ». Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χαθεί ο έλεγχος πάνω στο νόμισμα. Και όπως αναφέρουν κορυφαίοι οικονομικοί αναλυτές, μια σταθερή ισοτιμία, που συνδέει χώρες υψηλής παραγωγικότητας με άλλες των οποίων η ανταγωνιστικότητα είναι χαμηλή, δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει κρίση. Αποτέλεσμα, λόγω της ανυπαρξίας της εθνικής οικονομικής πολιτικής, η Ελλάδα ήδη διανύει τον έκτο χρόνο ύφεσης ενώ κάτι ανάλογο υπέστη και η Αργεντινή. Ποια ήταν τα συγκεκριμένα αποτελέσματα σε επίπεδο μακροοικονομικών δεδομένων;
Έλλειμμα δημοσιονομικό, έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, μεγάλη πτώση του ΑΕΠ, δανεισμός, έκρηξη ανεργίας, καταστροφή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων κλπ. Είναι τα κοινά σημεία αναφοράς στις δύο χώρες. Ωστόσο, στην Ελλάδα, το κοινωνικό στάτους είναι πολύ καλύτερο σε σύγκριση με εκείνο της Αργεντινής και αυτό να μην το ξεχνάμε. Δεν υποτιμούμε βεβαίως και τη γεωπολιτική, που παίζει καθοριστικό ρόλο ειδικά στην ευρύτερη περιοχή μας και αυξάνει τον βαθμό δυσκολίας για ουσιαστικές κυβερνητικές αποφάσεις. Όμως το ζητούμενο είναι, η εθνική κυριαρχία ενός κράτους και η ευημερία του λαού. 

Οι κινήσεις του προέδρου Κίρχνερ

Στις 26 Ιουνίου 2002 προκηρύσσονται πρόωρες εκλογές, μέσα σε κλίμα πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής έκρηξης, με τους πολίτες να προσπαθούν να επιβιώσουν. Διεκδικητές Κίρχνερ και Μένεμ, με την επικράτηση του πρώτου. Τη στιγμή που ανέλαβε, το πέσο μόλις είχε υποτιμηθεί κατά 70%, η χώρα είχε κηρύξει στάση πληρωμών, το ιδιωτικό χρέος ξεπερνούσε τα 72 δις ευρώ, ο πληθωρισμός πλησίαζε το 125% ετησίως, η ανεργία είχε εκτιναχθεί, οι μικροκαταθέτες είχαν καταστραφεί και οι κοινωνικές συγκρούσεις μεγάλες. Ποιες ήταν λοιπόν επιγραμματικά οι κινήσεις της κυβέρνησης Κίρχνερ:
1)​ Στάση πληρωμών στα τέλη του 2001, που σημαίνει το ΔΝΤ δεν έχει καμία δικαιοδοσία πλέον στη χώρα. Τότε ζητούσε επιμόνως την ιδιωτικοποίηση της Κεντρικής Τράπεζας της Αργεντινής.
2)​ Απελευθέρωση του πέσος από την συναλλαγματική ισοτιμία με το δολάριο. Αυτό σημαίνει χάραξη εθνικής νομισματικής πολιτικής.
3) ​Σκληρή διαπραγμάτευση για αποπληρωμή του χρέους μόνον αν διαγραφόταν ένα μέρος του χρέους (σταθερή και άκαμπτη στάση με τη γνωστή ρύση «αυτή είναι η λύση. Ή την παίρνετε ή την αφήνετε». Έτσι η Αργεντινή κατόρθωσε να μειώσει το χρέος της από 178,7 δις δολάρια σε 82 δις.
4) ​Αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 50% για τόνωση της κατανάλωσης
5) ​Επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων για τους χρεωμένους δανειολήπτες - ιδιοκτήτες. Τότε, οι υπάλληλοι του ΔΝΤ έλεγαν ότι παραβιάζονται οι βασικοί νόμοι του καπιταλισμού! (απάντηση: άνθρωποι κατεστραμμένοι οικονομικά παύουν να καταναλώνουν, πράγμα που υποθηκεύει την επανεκκίνηση μέσω της ανάπτυξης).
6)​ Δόθηκαν δεκαετή ομόλογα, στους καταθέτες που έχασαν τα χρήματά τους και οι οποίοι εισέπραξαν μέχρι και το τελευταίο πέσο.
7)​ Επενδύσεις σε Παιδεία, επιστήμες και τεχνολογία
8)​ Χρηματοδοτήσεις υποδομών για να αυξηθεί έτσι κάπως η παραγωγικότητα, έστω και στους τομείς των υπηρεσιών ή του τουρισμού.
9)​ Επανακρατικοποίηση πολλών δημόσιων υπηρεσιών,
10)​ αυξήσεις σε συντάξεις,
11)​ έμφαση στην κοινωνική πρόνοια
12)​ μείωση κατά 50% του ποσοστού της φτώχειας σε τέσσερα χρόνια!
13) ​Μία από τις πλέον ουσιαστικές κινήσεις που βοήθησε σε μέγιστο βαθμό να βγει η Αργεντινή από το αδιέξοδο. Είναι ο τομέας του ορυκτού πλούτου:
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής πρεσβείας στο Μπουένος Άιρες: μέσα σε πέντε χρόνια (2003-2008), τα καταμετρημένα ενεργά ορυχεία της Αργεντινής, από 40 έφτασαν τα 403, καταγράφοντας μια αύξηση πάνω από 1000%. Οι άμεσα εργαζόμενοι στον τομέα του ορυκτού πλούτου υπολογίζονται σε πάνω από 250.000, αριθμός που επίσης τριπλασιάστηκε την τελευταία δεκαετία. Μόνο το 2008 οι επενδύσεις στον τομέα ξεπέρασαν τα 2 δισ. δολ. σημειώνοντας αύξηση 31% και καταγράφοντας ιστορικό ρεκόρ. Μόνο η παραγωγή χαλκού, χρυσού και αργύρου αντιπροσωπεύει το 3,5% του ΑΕΠ της Αργεντινής. Για τη χρονιά αυτή, υπολογίζεται ότι η Αργεντινή κατατάσσεται πλέον μεταξύ των τριών μεγαλύτερων μεταλλευτικών χωρών παγκοσμίως, απασχολώντας περισσότερους από 400.000 εργαζομένους στον τομέα, καταγράφοντας επενδύσεις πάνω από 38 δισ. πέσος (δηλ. πάνω από 10 δισ. δολ. ΗΠΑ). Αυτή είναι η νέα Αργεντινή που αναγεννήθηκε από τις στάχτες, χάρις στην αποφασιστικότητα των κυβερνώντων της.


* Ο Απόστολος Ρόσσιος είναι δημοσιογράφος και στέλεχος του Κινήματος Ελληνορωσικής Συμμαχίας